real-life projectie

 

transparant met kraan-silhouet

projectie op muur

 

straatbeeld

We hebben getracht de projectie uit te voeren in het straatbeeld.  We hadden lampen van 400W ter beschikking.  Tot onze grote teleurstelling viel daar niets mee te projecteren.  De oorzaak: geen gefocuste lichtbundel door grote diffusie.  Dit zijn de tussentijdse resultaten geprojecteerd met een led-fietslichtje en een zaklamp.  Deze zijn beide niet sterk genoeg om ter grootte van een volledige gevel te projecteren.  Bij deze is de jacht naar een grote spotlight/giga-zaklamp  geopend!   Aanbiedingen steeds welkom

Beter laat dan nooit…

 

Eerst hebben we getracht het gocubic-principe onder de knie te krijgen door te proberen de kubusvorm te manipuleren.

 

 

Onze voorgangers hebben reeds uitdrukkelijk  de optische illusie in de kubus zelf uitgewerkt. Daarom hebben we ook eerst geprobeerd om dit toe te passen in de kubus zelf. We zijn er op die manier in geslaagd om de kubusvormige ruimte zowel verticaal als horizontaal te vervormen. Omdat we er maar niet in slaagden het gocubicprogramma van ons af te zetten, hebben we een hele tijd het programma getest zonder echt een concreet concept voor ogen te houden.

Na heel wat opzoekwerk zouden we het werk van onze voorgangers willen vervolledigen door de optische illusie die zij in de gocubic-wereld hebben gecreëerd om te zetten in de realiteit. Naar aanleiding van werken van de kunstenaar Felice Varini wouden  we maquettegewijs 2 vlakken van de kubus door middel van “gezichtsbedrog” als 1 vlak laten overkomen. 

felice varini

felice varini

 

 

 

 

 

 

 

 

Oorspronkelijk hadden we de intentie een vergelijking te maken tussen een maquette-opbouw en 3d gewijs (via gocubic) om zo de beperkingen van het programma weer te geven. Hier zijn we uiteindelijk van afgestapt omdat dit niet de richting was waarin we zelf wilden verder experimenteren.

Ons definitieve concept bestaat erin een illusie/verbijstering/verbazing te wekken in het realistische straatbeeld. Hiervoor hadden we een duidelijk ruimteconcept nodig en zijn we vervolgens op zoek gegaan naar voorbeelden van illusie/verbazing in de bestaande ’streetartscene’.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Voorgaande beeld vat gocubicgewijs samen wat onze intentie is.

Bedoeling is een suggestie te geven naar een tweede ruimtelijkheid binnen de realiteit. Een optische illusie wordt gevormd door het contrast tussen de hersenen en de ogen. In het straatbeeld willen wij dit principe toepassen aan de hand van het zien van een tweede ruimtelijkheid = verbazing, het vatten van de irrealiteit = verbijstering, en het samenvoegen van deze twee voorgaande vaststellingen = illusie.

De definitieve uitwerking staat voor ons nog helemaal niet vast, maar een eerste richting wordt duidelijk gemaakt aan de hand van volgende beelden:

julian beeverjulian beeveraakash nihalani shadow-man shadow-man

Droste effect

Het Droste-effect is een visueel effect, waarbij een afbeelding een verkleinde versie van zichzelf bevat. Voor de verkleinde afbeelding geldt weer hetzelfde, enzovoort. Dit proces van zelfverwijzing heet recursie. In theorie kan dit oneindig doorgaan. In de praktijk gaat de recursie slechts zover door, als de resolutie van de afbeelding mogelijk maakt.
Dit verschijnsel is gemakkelijk op te roepen, door twee vlakke spiegels tegenover elkaar te plaatsen. De spiegels beelden elkaar met beeld en al verkleind en recursief af. Ook wanneer men een camera richt op een monitor waar het opgenomen beeld wordt afgebeeld krijgt men een Droste-effect (zie afbeelding)
Het effect is vernoemd naar Droste, een producent van cacao. Op de cacaoblikken was een verpleegster afgebeeld die een dienblad droeg met daarop hetzelfde blik cacao, waarop dan weer hetzelfde stond, enz. Hetzelfde effect was ook te vinden op Haas-azijn: het etiket van de fles toonde een haas die een fles Haas-azijn vasthield.
Het Droste-effect is met de ontwikkeling van de fractale wiskunde ook uit wiskundig en wetenschappelijk oogpunt van belang geworden. Recursie is een belangrijk principe van fractalen en het recursieve beeld op de monitor kan dan ook met recht een fractaal genoemd worden. Nog interessanter wordt het als de camera onder een zekere hoek op de monitor gericht wordt. Er ontstaat dan een ‘levend’ fractaal beeld dat meer door de draaiingshoek dan door de monitor of de camera bepaald wordt.

recursieve oneindigheid

In deze foto van broccoli romanesco kun je een fractal herkennen. Elk bergje is opgebouwd uit dezelfde soort bergjes. Maar die bergjes bestaan ook weer uit precies dezelfde soort bergjes! Enzovoort, enzovoort.
(In de natuur houdt die herhaling op, als je bij de moleculen komt. Maar in de wiskunde houdt die herhaling nooit op!)
De eigenschap van fractals is dus, dat als je een klein stukje ervan uitvergroot. Dat je dezelfde soort vorm kunt zien, zoals bij de takken van een boom.

De constructie van de kromme van Koch is zeer simpel. We beginnen met een lijn, initiator genaamd. Dit delen we in drie gelijke delen. De middelste lijn nemen we weg en we plaatsen in de plaats een gelijkzijdige driehoek. De lengte van een zijde is gelijk aan het weggenomen deel. We verkrijgen nu dus 4 stukken met elk lengte 1/3 van het origineel. Op elke nieuw lijnstuk passen we deze methode weer toe en zo gaan we verder tot in het oneindige.

De constructie van een Spons van Menger verloopt in de volgende stappen:
-Begin met een kubus, (plaatje 1)
-Verdeel elk zijde van deze kubus in 9 vierkanten. Dit verdeelt de kubus in 27 kleinere kubussen.
-Haal de kubus in het midden van elke zijde weg, haal ook de kubus in het midden weg, in totaal worden er zeven kubussen weggehaald en blijven er 20 over (zie het tweede plaatje). Dit is de spons van Menger van niveau 1.
-Herhaal de stappen 1 tot en met 3 voor elke van overblijvende kleinere kubussen.
Een tweede herhaling geeft een niveau 2 spons (zie derde plaatje), de derde herhaling een niveau 3 spons (zie vierde plaatje) en zo verder. De spons van Menger moet men zien als de limiet van dit proces na een oneindig aantal iteraties.

Het aantal kubussen neemt toe met 20n, waarin n staat voor het aantal iteraties die op de eerste kubus worden toegepast.
Iteraties Kubussen Som
0 1 1
1 20 21
2 400 421
3 8.000 8.421
4 160.000 168.421
5 3.200.000 3.368.421
6 64.000.000 67.368.421
Op het eerste niveau worden geen iteraties uitgevoerd (200 = 1).

link

http://www.flickr.com/search/?q=menger&w=all&s=int

Eindelijk posten…

 

We hebben voortgebouwd op de groep TEAM8 van vorig jaar, die een wereldkaart probeerden te ‘mappen’ op een nieuwe manier. A NEW POINT OF VIEW. Deze slagzin grepen wij aan om erop door te werken. 

De eerste stap was dus de verschillende wereldbeelden (grieken, romeinen, middeleeuwen, renaissance, moderne tijd) te bekijken, alsook reflecties, spiegelen, enz. EEN WERELDBEELD IS DUS NIET VAST, MAAR DYNAMISCH, EVOLUEREND, VERANDEREND.

Daardoor kwamen we uit op de nieuwe notie van ruimte, het nieuwe wereldbeeld van vandaag: de Einsteiniaanse ruimte. Neem het principe van twee treinen. Als je stil zit op de ene trein, en de andere trein vertrekt, kun je de indruk hebben dat JOUW trein vertrekt. Dat is omdat je geen referentie punt hebt waardoor je kan weten wie beweegt en wie stil staat. BEIDE STANDPUNTEN – je staat stil en andere trein beweegt, of jij beweegt en andere trein staat stil – ZIJN GELIJKWAARDIG!

Neem het volgende voorbeeld: op een vertrekkende bus stap je naar achter in de bus. Ten opzichte van de bus beweeg je aan ongeveer 5 km/h, ten opzichte van de omgeving errond blijf je gepositioneerd ten opzichte van het huis. BEIDE STANDPUNTEN ZIJN GELIJKWAARDIG! Net als het standpunt dat zelfs als je ten opzichte van de aarde stilstaat, je TOCH 1500 km/h beweegt ten opzichte van het heelal, want de aarde beweegt zich voort met die snelheid.

Dus: PERSPECTIEVEN: alle perspectieven zijn gelijkwaardig. Zie ook het experiment van ‘De slinger van Foucault’ (waar Umberto Eco het gelijknamige boek over schreef- een blogpost hierover volgt later.)

Vanuit deze gedachte namen we de 3e stap: we experimenteren met verschillende POINT OF VIEWS, verschillende wereldbeelden, want elk standpunt is gelijkwaardig, er is geen centrum, alleen maar verschillende POINT OF VIEWS van waaruit men kijkt.

Deze gedachte willen we uiteindelijk architecturale waarde geven door ze te VERRUIMTELIJKEN. We spelen met deze gedachte doot foto’s te nemen vanuit verschillende standpunten, en die dan MET HUN BEELD te herhalen IN DE RUIMTE. Hoe? ¡1¡ 6 Camera’s filmen een ruimte, in hun beeld kunnen ook de andere camera’s opgenomen worden. De camera’s staan in een ruimtelijk interessante 

compositie. ¡¡2¡¡ Deze door 6 camera’s geobserveerde ruimte wordt vertaald in een andere ruimte door de beelden van de perspectieven (NIET de perspectieven zelf) overeenkomstig  in de ruimte te positioneren. ¡¡¡3¡¡¡ De bezoeker loopt door deze ruimte en voelt de ruimtelijkheid van de ANDERE ruimte op een intuïtieve manier. Door verschillende, maar gelinkte perspectieven te tonen, krijg je een nieuwe, onvatbare maar begrijpelijke ruimtelijkheid. ZIE conceptFOTO

Tot hier zijn we gekomen, dit was de laatste stap.

Door de letter ‘E’ overhoeks te plaatsen, lijkt het alsof de ruimte bestaat uit verschillende kolommen.

Door verschillende ‘E’ op één vlak te plaatsen, krijg je typologie van een ‘gebouw’.

crane vs ruïn

de ruïne als decor voor de verwachting.  Een combinatie van beide ideeën: het patroon van de kraan (verwachting) geprojecteerd op de ruïne (herinnering).  Hoera voor de snelle photoshop van het concept!

de beoogde locatie (te Gent)

mapping van de ruïne